Caricamento in corso
I racconti del Premio Energheia Europa

κόσμος μέσα από τα μάτια του Πέτρου, ΠΕΤΡΑΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ-ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ

Νικητής του βραβείου Energheia Greece 2021

Γεννήθηκα κωφός. Από το ένα αυτί δεν ακούω σχεδόν τίποτα, ενώ από το άλλο αυτί έχω μία συσκευή που με βοηθάει να ακούω τα πάντα, τις φωνές των ανθρώπων, το γάβγισμα του σκύλου μας, του Ρεξ, την μουσική από το ραδιόφωνο, τον αέρα που φυσάει και πολλά που αν τα περιγράψω όλα θα πρέπει να γράφω για μέρες. Όμως, όταν την βγάζω από το αυτί μου ηρεμεί ο κόσμος γύρω μου.

-Πέτρο, έλα για φαγητό.

Αυτή πρέπει να είναι η μαμά μου. Η μαμά μου ακούει κανονικά, όλους τους ήχους. Ο μπαμπάς μου, όμως, δεν ακούει τίποτα και από τα δύο του αυτιά και δεν μπορεί να μιλήσει καλά. Άλλα επικοινωνούν πολύ καλά μεταξύ τους μέσω της νοηματικής γλώσσας. Είναι μία γλώσσα που χρησιμοποιούν τα χέρια τους οι άνθρωποι για να μιλήσουν, να επικοινωνήσουν, να εκφραστούν και να δείξουν τα συναισθήματά τους. Ο μπαμπάς μου την ξέρει από μικρός, η μαμά μου την έμαθε πιο μεγάλη σε μία σχολή. Εκεί γνωρίστηκαν. Η μαμά μου ήταν μαθήτρια και ο μπαμπάς μου πήγαινε στα μαθήματά της να παρακολουθεί γιατί ήθελε να γίνει δάσκαλος νοηματικής.

Πέρασε ο καιρός, άρχισαν να πηγαίνουν βόλτες μόνοι τους, να την βοηθάει στα μαθήματά της και μετά από καιρό παντρεύτηκαν και έφεραν στον κόσμο την αδερφή μου, την Βιολέτα. Η Βιολέτα ακούει και εκείνη όπως και η μαμά μου. Ξέρει όμως και εκείνη νοηματική. Πηγαίνει στη Πέμπτη τάξη. Έγω ακόμη είμαι στη δευτέρα δημοτικού. Τα μαθήματα είναι λίγο δύσκολα και τα παιδιά είναι πιο έξυπνα από εμένα αλλά προσπαθώ και εγώ να είμαι καλός, να κάνω τα μαθήματα μου και να προσέχω στο μάθημα.

-Πέτρο, θα έρθεις?

-Ναι μαμά, αμέσως.

Σήμερα έχουμε μπιφτέκια με πατάτες. Το αγαπημένο μου. Ο μπαμπάς τα έφτιαξε και τα

πετυχαίνει κάθε φορά. Μετά το φαγητό θα κόψουμε τούρτα γιατί έχω τα γενέθλιά μου σήμερα.

Δεν θέλω να μεγαλώσω. Οι γονείς μου όλο αγκαλιάζονται και λένε πόσο πολύ αγαπιούνται αλλά είναι φορές που τσακώνονται πολύ. Η μαμά φωνάζει πολύ δυνατά και μετά πηγαίνει στο μπάνιο και κλαίει. Εγώ για να μην τους ακούω βγάζω τη συσκευή από το αυτί μου και ησυχάζω και έτσι δεν στεναχωριέμαι.

-Και όλοι να λένε, να ένας σοφός.

-Σας ευχαριστώ όλους.

Είχε έρθει και η γιαγιά μου σήμερα. Ούτε αυτή ακούει. Το τραγουδάκι για τα γενέθλιά μου το είπανε στη νοηματική. Είπα στη μαμά να μου βάλει πολύ μεγάλο κομμάτι από τη τούρτα. Οι τούρτες είναι το αγαπημένο μου γλυκό. Αυτή είχε κρέμα και κομματάκια σοκολάτας. Ο μπαμπάς έφαγε μια μεγάλη μπουκιά και μας είπε ότι είναι η πιο νόστιμη τούρτα που είχε φάει. Αύριο στο σχολείο, θα πάρω γλυκά να κεράσω τα παιδιά. Δεν θέλω, όμως, να πάω. Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει το σχολείο αλλά τα παιδιά με κοροϊδεύουν για την συσκευή που έχω στο αυτί μου. Και τους έχω εξηγήσει πολλές φορές ότι τη χρειάζομαι για να ακούω καλύτερα αλλά δεν με καταλαβαίνουν. Η δασκάλα τα μαλώνει όταν ακούει να μου λένε άσχημα πράγματα αλλά συνήθως δεν τα ακούει και εγώ δεν θέλω να τους μαρτυράω. Μετά θα με κοροϊδεύουν και θα με λένε και μαρτυριάρη.

-Αυτό το δώρο είναι για σένα Πέτρο.

Σε δευτερόλεπτα το ξετύλιξα. Ήταν ένα βιβλίο. Μα αφού τους έχω πει ότι δεν μου αρέσουν τα βιβλία. Ευχαρίστησα την γιαγιά μου γιατί έτσι είναι το σωστό, ακόμη και αν δεν μου άρεσε το δώρο της. Το βράδυ, στο δωμάτιό μου, που ήμουν μόνος μου και δεν με έπαιρνε ο ύπνος, άρχισα να το ξεφυλλίζω. Ξεκίνησα δειλά δειλά να το διαβάζω. Μου άρεσε τόσο πολύ που το τέλειωσα το ίδιο βράδυ. Σε ένα σημείο, μάλιστα, καθώς διάβαζα το βιβλίο έβαλα τα κλάματα. Τελικά υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που είναι λίγο διαφορετικοί από τους υπόλοιπους.

-Έλα Πέτρο, θα αργήσουμε πάλι στο σχολείο.

-Μαμά, νομίζω είμαι άρρωστος.

Δεν πήγα. Έμεινα σπίτι. Δεν ήμουν άρρωστος αλλά δεν ήθελα να πάω. Έκατσα διάβασα, όμως, τα άλλα δύο βιβλία που μου είχε φέρει η γιαγιά μου στα προηγούμενα γενέθλιά μου. Τα διαβάζω και χάνομαι σε έναν άλλον κόσμο. Είναι σαν όταν βγάζω τη συσκευή από το αυτί μου.

-Τι διαβάζεις?

-Ένα βιβλίο που μου είχε φέρει η γιαγιά στα γενέθλιά μου.

-Είναι έτοιμο το φαγητό, μου είπε η μαμά να σε φωνάξω.

Η αδερφή μου είναι όμορφη, έξυπνη και πολύ καλή μαθήτρια. Σε όλα τα μαθήματα παίρνει 10 και είναι πάντα πρώτη στη τάξη της. Είναι η αδερφή μου και η καλύτερή μου φίλη. Πηγαίνουμε στο ίδιο σχολείο και όταν καμιά φορά τα παιδιά δεν μου συμπεριφέρονται όμορφα, της το λέω και με παρηγορεί. Κάθε φορά που της τα λέω, θέλει να πάει να μιλήσει στα παιδιά και να τα φοβερίσει. Αλλά εγώ την σταματώ και της εξηγώ ότι μου αρκεί που με ακούει και που είναι δίπλα μου. Και κάθε φορά που της τα λέω μου τονίζει πόσο έξυπνος είμαι και πόσο μοναδικός και διαφορετικός.

-Πέτρο, ξύπνα. Πρέπει να ετοιμαστείς αγάπη μου.

Έπρεπε να πάω σχολείο. Δεν μπορούσα να πω πάλι ψέματα. Εξάλλου, το σχολείο μου αρέσει. Μου αρέσουν τα μαθηματικά πολύ και είμαι καλός. Έτσι λέει η δασκάλα στη μαμά μου τουλάχιστον. Μου αρέσει η ζωγραφική, η μουσική και είμαι πολύ καλός και στο ποδόσφαιρο, όταν παίζουμε την ώρα της γυμναστικής. Έχω και κάποιους καλούς φίλους, που παίζουμε κρυφτό και κυνηγητό την ώρα του διαλλείματος και περνάμε πολύ ωραία. Ο καλύτερός μου φίλος είναι ο Άγγελος. Καθόμαστε και στο ίδιο θρανίο. Αυτός με δέχεται όπως είμαι, ακόμη και με τη συσκευή στο αυτί μου. Είναι καλός μαθητής και πάντα είναι πρόθυμος να με βοηθήσει όταν δυσκολεύομαι σε κάποια άσκηση. Αλλά κάποιες φορές η κυρία φωνάζει και λέει πως πρέπει να κάνει ο καθένας μόνος του τις ασκήσεις.

-Μαμααα!!

Είμαι πολύ χαρούμενος σήμερα. Ήρθε να με πάρει η μαμά από το σχολείο και θα πάμε να φάμε όλοι μαζί. Δεν συμβαίνει συχνά αυτό, διότι οι γονείς μου συνήθως δεν έχουν πολύ χρόνο, καθώς δουλεύουν. Έχουν μία σχολή όπου κάνουν μαθήματα νοηματικής γλώσσας σε άλλους. Πολλές φορές, κάνουν και μαθήματα από το σπίτι μέσω κάμερας. Από ότι έχω καταλάβει τους αρέσει πολύ αυτή η δουλειά. Μα τι υπέροχη μέρα σήμερα!!

-Πώς περάσατε σήμερα στο σχολείο?

Κάθε μέρα που γυρνάμε από το σχολείο μας ρωτάει η μαμά και ο μπαμπάς πως περάσαμε. Είναι φορές που τους λέω ότι τα παιδιά με στενοχωρούν και οι γονείς μου λένε να μην τους δίνω σημασία. Και εγώ αυτό προσπαθώ να κάνω αλλά δεν είναι πάντα εύκολο.

-Καλησπέρα, τι θα παραγγείλετε?

Εμείς παραγγέλνουμε για τον μπαμπά. Μας λέει τι θέλει και εμείς το λέμε στον σερβιτόρο. Είναι πολύ εύκολο και απλό. Αλλά καμιά φορά γίνεται δύσκολο όταν ο κόσμος μας κοιτάει. Μάλλον μας καμαρώνει που είμαστε τόσο αγαπημένοι. Ναι, αυτό θα είναι. Είμαστε όντως πολύ αγαπημένη οικογένεια και ας κλαίει η μαμά καμιά φορά στο μπάνιο.

-Πέτρο, αγάπη μου, είναι 7 η ώρα. Πρέπει να ετοιμαστείς για το σχολείο.

Ευτυχώς είναι Παρασκευή σήμερα και έρχεται το Σάββατο και η Κυριακή, που σημαίνει όχι

σχολείο αλλά βόλτα με την μαμά, τον μπαμπά, την Βιολέτα, τον Ρεξ και διάβασμα του

αγαπημένου μου βιβλίου. Όμως εκείνη η μέρα, εκείνη η Παρασκευή ήταν τόσο διαφορετική.

-Καλημέρα παιδιά. Σήμερα τις δύο τελευταίες ώρες πριν το σχόλασμα, θα επισκεφτεί μια κυρία την τάξη μας και θα μας διαβάσει το βιβλίο της και θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί της και να την ρωτήσουμε ό,τι θέλουμε.

Πριν δυο μήνες είχε γίνει ακριβώς το ίδιο. Είχε έρθει ένας κύριος να μας μιλήσει για το πως

πρέπει να τρώμε και έλεγε ότι πρέπει να τρώμε φρούτα και λαχανικά και όχι μόνο γλυκά. Δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα. Όλα τα παιδιά φώναζαν και έκαναν πολλή φασαρία. Οπότε πίστευα ότι θα γινόταν το ίδιο αυτή τη φορά. Όμως, έκανα λάθος.

-Καλημέρα παιδιά μου.

Ηρεμία. Σιωπή. Μόνο εκείνη μιλούσε και εμείς την ακούγαμε. Μας είχε μαγνητίσει η φωνή της, η ομορφιά της ψυχής της. Όση ώρα μας διάβαζε το βιβλίο, δεν μίλησε κανείς παρά μόνο την κοιτούσαμε. Εγώ είχα έναν ακόμη λόγο να μείνω τόσο έκπληκτος. Ήταν η συγγραφέας του βιβλίου, που μου είχε κάνει δώρο η γιαγιά μου στα γενέθλιά μου. Το βιβλίο που διάβασα και συγκινήθηκα και που μιλούσε για τη διαφορετικότητα του κάθε ατόμου και πως πρέπει να σεβόμαστε τον καθένα ακόμα και αν είναι διαφορετικός από εμάς. Πως πρέπει να τον προστατεύουμε, να του μιλάμε με όμορφο τρόπο και φυσικά να μην τον κοροϊδεύουμε. Ήμουν έτοιμος να βάλω τα κλάματα μα δίστασα. Με κοιτούσε και η Αμαλία, το ομορφότερο κορίτσι του κόσμου, και δεν ήθελα να κλάψω μπροστά της.

-Και όταν κάποιος παιδιά μου είναι λίγο διαφορετικός από εμάς ή εμείς νομίζουμε ότι διαφέρει δεν τον κοροϊδεύουμε παρά τον φροντίζουμε και τον σεβόμαστε.

Έτσι τελείωσε το βιβλίο της. Μάζεψε τη τσάντα της και αφού μας χαιρέτισε όλους, πήγε προς την πόρτα για να φύγει. Φεύγοντας με κοίταξε έντονα και μου χαμογέλασε. Της χαμογέλασα και εγώ, με βουρκωμένα μάτια. Κανείς δεν με ξαναπείραξε στο σχολείο από εκείνη την ημέρα. Άρχισα να κάνω με όλους παρέα και να με αγαπούν και να τους αγαπώ και εγώ. Γίναμε όλοι φίλοι. Ο Άγγελος βέβαια παραμένει ο καλύτερος μου φίλος και η Αμαλία, το ομορφότερο κορίτσι του κόσμου.

-Πως ήταν η ημέρα σου σήμερα στο σχολείο Πέτρο?

-Ημέρα Παρασκευή, μια μέρα λίγο διαφορετική, μαμά.